REGIONALE KERN OOST-VLAANDEREN

 

De jaarlijks terugkerende ruilbeurs.

Voor het bestuur van de Kern was het afwachten en halsreikend uitkijken naar inschrijvingen voor de ruilbeurs van zondag 17 september op een totaal nieuwe locatie !

De vaste stek in Doorslaar zou vanaf dit jaar geruild worden voor en onderdak vinden quasi 30 km daar vandaan in Evergem, in de Abdijdreef bij Etienne De Craene.

Etienne is zelf een gedreven kweker van allerlei watervogels en bovendien lid van onze vereniging.

Onbekend is onbemind. Een gezegde dat in dit geval helemaal niet werd bewaarheid.

Heel wat publiciteit was gemaakt en Etienne De Craene  had zich daarbij in zijn regio helemaal niet onbetuigd gelaten.

Uiteindelijk kon de inschrijvingsperiode afgesloten worden met 26 deelnemende liefhebbers van eenden, ganzen, fazanten, kwartels en duiven.

Als alles naar plan verliep zouden zij hun vogels onderbrengen in maar liefst 41 hokken, terwijl schragen met leggingen zouden voorzien worden voor de kooien met kleine hoenderachtigen en duiven.

Hiermee was de eerste stap in het onbekende gezet én geslaagd. Nu nog uitkijken naar zondag 17 september, de dag van de ruilbeurs zelf.

Die dag kondigde zich weliswaar fris maar droog aan. Wat echter niet direct impact had op de ruilbeurs daar de hokken lineair verspreid stonden over een vrij grote oppervlakte in een overdekt en volledig ommuurd gebouw.

Zoals naar goede gewoonte verliep het uitkorven rimpelloos.

Kijk- en kooplustigen konden hun auto kwijt op een speciaal vrijgemaakte weide en maakten in groot aantal hun entree.

Het werd weldra ‘sleuren’ met dozen jonge vogels naar een nieuwe bestemming toe…

Het was druk maar tezelfdertijd aangenaam vertoeven waarbij  dorstige en hongerige bezoekers ruimschoots aan hun trekken kwamen.

De toeziende veearts deed wat hem was gevraagd : plichtsbewuste grondige controle van hokken én dieren, gefinaliseerd door de goedkeurende afstempeling van de lijst met verkopende liefhebbers.

Niet alleen het organiserende kernbestuur, maar ook Etienne De Craene voelde zich er wel bij.

Een mooie start op een nieuwe locatie. Dat vraagt naar meer van dat !

Eugène De Witte

 

REGIONALE KERN OOST-VLAANDEREN 

Aan de feestdis

Als afsluitingsmoment vanhet werkingsjaar en naar al goede gewoonte hadhet regionaal Aviornis bestuur andermaal voorzien in een ontmoetingsmoment tussen gelijkgezinden. De reputatie van Vlamingen gestand houdende moest dit vanzelfsprekend een Bourgondische uitstraling hebben.

Welnu op zaterdag 3 december ll. schoven ruim 40 Aviornis-vogelvrienden en partners andermaal hun voeten onder tafel. Voor onze Nederlandse vrienden, een uitdrukking waarmee in Vlaanderen wordt bedoeld aan een (feest-) maaltijd aanzitten.

Voor de derde keer op rij vond dit plaats in hetzelfde restaurant onder de kerktoren in Kalken.

Dit momentum moest helemaal niet onderdoen voor de vorige twee.

Om maar te zeggen dat kwaliteit kan leiden tot een vorm van honkvastheid.

In een aparte ruimte werd ons het aperitief aangeboden voor rekening van de vereniging. En om het volledig tot zijn recht te laten komen hoorde daar een tongstrelend hapje bij...

Een ideaal moment om het samenhorigheidsgevoel te intensifiëren.

In een aanpalende ruimte stonden gedekte tafels uitnodigend op ons te wachten.

Van zodra wij dit zaaltje betraden werden wij gefocust op een vrij groot projectiescherm. Onophoudelijk en voor de rest van de avond werden hierop foto’s geprojecteerd van ons eerder tweedaags bezoek aan het alom gekende wereldvogelpark inWalsrode.

Een openingswoordje van onze voorzitter mocht vanzelfsprekend niet ontbreken. We onthielden daar vooral uit dat de locatie van de jaarlijkse ruilbeurs vanaf 2017 verplaatst wordt naar Evergem.

De heerlijke maaltijd die daar op volgdewas niet enkel de afsluiting van dit werkjaar, maar meteen een knipoog naar het volgend jaar; naar onze natuurwandeling, naar onze reis waarvan de bestemming nog een paar kanten uit kan, naar de ruilbeurs op de nieuwe locatie en uiteraard terug naar een avond zoals deze.

Eugène De Witte

Regio Oost-Vlaanderen – Tweedaags bezoek aan het Weltvogelpark van Walsrode !

6 en 7 mei een verlengd weekend zoals het wel eens meer gebeurd; voor 26 leden van onze regio waren het echter ook een paar onvergetelijke dagen !

Na een paar vreselijke weken in april, vertrokken we, vergezeld van een stralend zonnetje, op 6 mei richting Walsrode. Voor de meesten onder ons blijft Walsrode het vogelpark bij uitstek. Het park is door de jaren heen niet geëvolueerd tot een sensatiepark waar leeuwen, giraffen en olifanten de scepter zwaaien en waar er geen plaats meer overblijft voor onze passie nl.vogels.

Na een lange busreis kwamen we uiteindelijk aan in het vogelpark. Veel tijd om al dat moois te bewonderen, hadden we echter niet. Er stond namelijk eerst  een rondleiding achter de schermen op het menu. Jan Dams, de plaatselijke bioloog van Belgische origine, leidde ons naar plaatsen die voor het publiek ontoegankelijk zijn. Na zijn deskundige uitleg omtrent conservatie en projectbeheer konden we tevens een paar uitzonderlijke vogels spotten. Nadien trokken we richting keuken. Wat we hier zagen, sloeg ons met verstomming. Op de eerste tafel lagen honderden dode kuikens, de volgende tafel was bedekt met ongeveer 60 kg vlees. In de wasbak ongeveer 150 kg vis en op nog een andere tafel lagen de ingrediënten voor de fruitetende vogels. Hier is men dagelijks met acht mensen twee uur bezig om alles klaar te maken. Nadien wordt het voedsel door ruim 22 mensen verdeeld onder de verschillende vogelsoorten. Hierna kon iedereen nog op eigen tempo het park bezoeken.

19.00 uur, hoog tijd om in te checken in het “Stadthotel”, ons hotel op amper 5 minuten van het park verwijderd. ’s Avonds genoten we nog van een lekker avondmaal, gelukkig was dit wat “appetijtelijker” dan ons keukenbezoek inhet park.

Na het uitgebreid ontbijt vertrokken we de tweede dag opnieuw richting Walsrode. Vandaag stonden er verschillende voedersessies op het programma.  Eerst keken we naar het voederen  van de pinguïns dan volgden de pelikanen en de flamingo’s. Daarna was het tijd voor de roofvogelshow die enigszins tegenviel. Veel werd goedgemaakt tijdens het slotnummer waarbij eerst 5 zonneparkieten, dan 6 ara’s, 2 roodstaartpapegaaien, 2 kaketoes, 5 juffers en ten slotte 5 kroonkraanvogels de lucht in gingen.

Na de middag maakten we nog een wandeling in het mooie park, waar naast uitzonderlijke vogels, immense volières, prachtige vijvers ook weelderige bloemenvelden stonden. Zij die Walsrode reeds bezochten weten dat een opsomming geven van alle vogels, onbegonnen werk is. Hierbij vinden jullie dan ook wat foto’s die enigszins de sfeer van het vogelpark weergeven.

De volledige fotoreportage kunnen jullie bewonderen op ons eindejaarsdiner op 3 december.

15.30 uur, een minder mooi moment, tijd om huiswaarts te keren. Moe maar voldaan en voorzien van het nodige fotomateriaal lieten we het park achter ons; hopend dat dit bezoek niet éénmalig zou zijn.

 

Peter Steenhout.

IMG_3677.JPG
IMG_3671.JPG
IMG_3679.JPG

REGIONALEKERNOOST-VLAANDEREN

Stak een frisse neus op.

 

14 februari, ’t is vroeg in het jaar, maar ’t kon een 25-tal Aviornis wandelaars niet afschrikken ondank het koude en miezerige weer.

 

Onze traditioneel jaarlijkse wandeltocht verliep deze keer in het Meetjesland.

Vertrek aan het piepkleine kerkje van het uitgesproken landelijk Sint-Jan-in-Eremo.

Ja, inderdaad, een locatie bij ons in Vlaanderen en zelfs ver daarbuiten bekend voor zijn paling en dito bereidingen.

Maar eerst zouden wij wandelen en pas daarna die gewaardeerde palingbereidingen proeven.

 

Een bevlogen natuurgids nam ons rond 10 uur ’s morgens op sleeptouw voor een tochtje van 5 à 6 km doorheen de ‘Sentse Kreken’. Geen lange afstand, maar achteraf beschouwd, gezien de weersomstandigheden vooral voor onze dames ver genoeg.

 

Een open landschap en een ongerepte natuur werden ons deel. Regelmatig hield onze gids halt; gaf informatie over het landschap, over de kreken en waterplassen en vanzelfsprekend over de watervogels die er thuis hoorden. Gretig gebruik werd gemaakt van zijn monoculaire verrekijker die ons ruime mogelijkheden bood om vogels op verre afstand te spotten.

 

Genieten van deze prachtige natuur zat er niet echt in. Na een tocht van ongeveer twee uur en verkleumd door de kou snakten velen naar het warme, gezellig restaurantje waar wij terug op temperatuur zouden komen.

En inderdaad, ‘de Roste Muis’, dat restaurant in Waterland-Oudeman, waarvan geen mens weet waar de naam vandaan komt, loste die verwachtingen ruimschoots in.

Het aperitief was andermaal voor rekening van onze Kern; de rest wat volgde voor rekening van ons, wandelaars.

 

Hoe dan ook, genoten hebben we allemaal !

 

Eugène De Witte

REGIONALE KERN OOST-VLAANDEREN

 

Op zaterdag 5 december 2015 rondde onze Kern zijn werkingsjaar traditiegetrouw af met een etentje. In ons tweemaandelijks tijdschrift wordt dit een eindejaarsdiner genoemd. Klinkt plechtiger, maar is uiteindelijk een aangenaam onderonsje tussen gelijkgezinden waarbij de geest wordt aangescherpt met uitwisseling van herinneringen en ervaringen uit het voorbije jaar. Vanzelfsprekend  in samenhang met een fijne maaltijd en overgoten met heerlijke drank.

Misschien eens gepast om enkele van die herinneringen in vogelvlucht te overlopen.

2015 is een uitzonderlijk jaar geweest dat de stoutste verwachtingen op zijn minst heeft ingevuld, zoniet overtroffen.

Op 15 februari wandelden wij met 32 deelnemers door de Kalkense meersen én doorstond Patrick Redant glansrijk zijn vuurproef als nieuwe voorzitter.

Een ledenvergadering volgde op 24 april, weliswaar ‘slechts’ met een 20-tal geïnteresseerden.

Een steeds weerkerende vaststelling dat onze leden niet te enthousiasmeren zijn voor een dergelijk initiatief.

Zoals ook de vorige jaren was die belangstelling véél groter voor de ruilbeurs van 20 september. Nog meer kooien dan anders, meer internationale bezoekers en een huisvesting weliswaar op dezelfde locatie, maar in een comfortabelere ruimte.

Onze busuitstap in de grensregio Nederland/België op 3 oktober was het summum; een ongeëvenaard succes ! 52 deelnemers, nog nooit meegemaakt de laatste decennia.

En nu onze ‘eindejaarsdiner’ in precies hetzelfde restaurant waar onze voorzitter in het voorjaar na de wandeling zijn maidenspeech hield.

Wie zich het verslag van die wandeling nog herinnert of het er nog eens op naleest zal de keuze voor hetzelfde restaurant volkomen begrijpen.

Naar aanloop tot dit eindejaarsdiner nodige onze secretaris ons zelfverzekerd en vol enthousiasme via het klassiek geworden mailtje als volgt uit :

‘Dit feestelijk gebeuren vindt plaats in restaurant “Dorp 49” – Kalkendorp 49 – 9270 Kalken Laarne op zaterdagavond 5 december. Onze deelnemers aan onze wandeling zullen zich nog wel dit restaurant herinneren; goede bediening, leuke sfeer en vooral de mogelijkheid om volledig los van andere genodigden te kunnen tafelen. Vanaf 19.30 uur kan je er aperitieven aansluitend wordt jullie volgend menu geserveerd…’ (einde citaat) 

Oogde uitnodigend uiteraard, en terecht. Niet minder dan 41 ‘feestgangers’ waren ingegaan op deze uitnodiging.

In een aparte ruimte kregen wij de gelegenheid om voor rekening van de Kern te aperitieven. Vervolgens een vriendelijke wenk om aan tafel te gaan aanzitten. Ook die zaal was uitsluitend voor ons voorbestemd.

Dat creëerde vanzelfsprekend mogelijkheden; én die werden benut.

In onderling overleg had het Bestuur vooraf foto’s ingezameld die gedurende onze busreis waren genomen. Vogels allerhande werden op een groot scherm geprojecteerd en konden naar hartenlust gedurende het tafelen bekeken worden.

Het feestje duurde lang, eigenlijk heel lang, wat vaak staat voor geslaagd.

In dit geval ging die statement volledig op : het feestje was geslaagd, net zoals trouwens de activiteiten over het ganse jaar 2015.

Eugène De Witte

 

BUSREIS 2015

’t Mag eens in de verf gezet worden. Dirk, onze secretaris,  had zijn beste beentje voorgezet om een uniek busreisje uit te kienen én bovendien oerdegelijk te organiseren.

Zaterdag 3 oktober was het dan zover.

En wat voor een succes !

Een nokvolle bus met 50 enthousiaste liefhebbers en 2 die met hun eigen voertuig zelfs volgden…

Nog nooit meegemaakt, was alom te horen.

En inderdaad, er waait een spreekwoordelijk nieuwe wind in onze Kern.

Blijkbaar wilden velen er bij zijn; en gelijk hadden ze. Die dag zal zonder meer geboekstaafd blijven als een Hoogdag tussen onze jaarlijkse uitstappen.

 

Nochtans begon de dag met horten en stoten : onze buschauffeur bleek zich verslapen te hebben en was niet tijdig op de afspraak. Op zo’n momenten besef je maar pas de functionaliteit van een GSM. Een paar telefoontjes en in de kortste keren viel alles in de juiste plooi.

Ook de deelnameprijs aan deze trip bleek uiteindelijk een bijzondere meevaller te worden.  Daar waar oorspronkelijk bij de inschrijving €46 werd gevraagd -  uitgaand van, en berekend op 20 deelnemers – kon uiteindelijk dank zij het onverhoopt succes, dat bedrag teruggebracht worden tot €26 per deelnemer. Een weggeefprijsje voor een relatief verre trip, middagmaal inbegrepen !

De eerste dagtaak van Tom, onzepenningmeester, bestond er dan ook in om elke busreiziger twintig euro terug te betalen…

 

Het weer zat mee en een rit van een tweetal uren bracht ons op onze eerste bestemming : het Wisbroek breeding center in het Nederlandse Stramproy.

Dit vogelparadijs blijkt één van de meest moderne, toonaangevende kweekcentra voor zeldzame vogels in de wereld te zijn. Kraanvogels, ibissen, ooievaars, neushoornvogels, toekans, toerako's en andere zeldzame vogels maken deel uit van dat project.

SPRAKELOOS, was hier enkel het gepaste woord !

 

De eigenaar leidde ons rond; gaf deskundige toelichting en bleek vervolgens ook nog een joviale gastheer te zijn : Cake en koffie rondden dit eerste bezoek af.

 

Intussen was het middag geworden en konden wij aanzitten in een plaatselijk restaurant. Een copieuze lunchbar zou ons deel worden.

 

Andermaal de bus op en naar de volgende bestemming toe : Servé Lemmens in het Nederlandse Echt.

Een zeer mooie en uitgestrekte locatie; uitgebaat door een passionele hobbyist.

Deze man heeft een collectie om U tegen te zeggen.

In Wisbroek werden wij al geconfronteerd met kraanvogels, ibissen, ooievaars, en ga zo maar door. Hier zagen wij hun soortgenoten terug, zij het in ruime kooien verspreid over een groot terrein. Her en der gekrijs en andere vogelgeluiden. Alleen nog wat tropische plantengroei en je zou je ergens in de savanne kunnen gewaand hebben.

 

Een hartelijk woord van dank als afscheid en terug naar België toe, naar onze laatste afspraak in Zonhoven bij Albert Vanbrabant; een ware watervogelhobbyist.

Hoenderkoeten, zwanen, eenden, ganzen en een zwerm flamingo’s waren een streling voor het oog.

Wat kon die man vertellen ! Bovendien een onuitputtelijk bron aan ervaring die hij graag deelde met wie er belangstelling voor had.

 

Eerder dan eigenlijk gewild was het tijd om afscheid te nemen.

Terug huiswaarts in de overtuiging dat het verduiveld moeilijk zal worden om zo’n uitstap nog ooit te evenaren.

Eugène De Witte


REGIONALE KERN OOST-VLAANDEREN


(Ruil)beurs 20 september 2015.


Voor zover mij bekend brengt O-Vl. ook dit jaar andermaal het ‘ruilbeursseizoen’ van Aviornis Vlaanderen op gang.

Bij het verschijnen van dit artikel zal het intussen wel duidelijk zijn of zij een graadmeter is geweest voor de beurzen die nog in de ‘pipeline’ zitten.


Voor het eerst vond zij niet plaats in de inmiddels vertrouwde serres achter ’t Neerhof, maar in een ruime loods op hetzelfde terrein.

Die nieuwe locatie was volgens enkele criticasters minder ruim, maar bood anderzijds ook de gelegenheid om aan kriskras opgestelde tafels gezellig met elkaar ervaringen uit te wisselen.


Laat me even wagen aan een vergelijking met vorig jaar. Uitgesproken meer eendenkooien en dito watervogels; anderzijds enkele fazantenrennen minder en een terugloop van dat soort aangeboden vogels.

Alles bij mekaar dus meer kooien en vooral bij de watervogels een groter aanbod,  maar opmerkelijk, minder vogels die van eigenaar wisselden.

Het aantal bezoekers was grosso modo hetzelfde; zij het dat de samenstelling enigszins  hertekend was.

Waar de vorige jaren heel wat Nederlanders de beurs bezochten, was hun aantal nu aanzienlijk teruggelopen. Frans en Duits waren frequent gehoorde talen en niet zomaar van liefhebbers van over onze taalgrens, maar van bezoekers diep uit Frankrijk en Duitsland.


Dat onze Nederlandse buren minder in aantal zijn komen opdagen zou wel eens te maken kunnen hebben met de onzekerheid die bij hen ontstaan is door wijzigingen op regelgevend vlak. Sinds enige tijd bestaat aldaar namelijk nogal wat commotie over een invoering van een leewiekverbod, met alle consequenties van dien.


Dat verklaart natuurlijk nog niet de terugloop van het aantal minder verkochte vogels. ‘Shoppen op het internet’, dat zou voor sommige liefhebbers de oorzaak zijn. Misschien wel een plausibele verklaring vermits heel wat vogelsoorten tegen zeer uiteenlopende prijzen via dit populair communicatiemiddel worden aangeboden.


Wat er ook van zij, deze beurs was voor het eerst eens ‘anders dan anders’.


Bijzonder positief is dat op deze beurs nog enkele inschrijvingen voor de jaarlijkse bustrip (dit jaar op 3 oktober) zijn genoteerd. Voor het eerst sinds vele jaren blijkt een ‘grote’ bus volledig volzet.


Als dat geen perspectieven biedt…

Eugène De Witte

Kern O-Vl. - ledenvergadering


Een spreekwoordelijke nieuwe wind blaast sinds enige tijd door de Kern Oost-Vlaanderen. Eerst mocht de Kern zich gelukkig prijzen met de uitbreiding van het aantal bestuursleden, vervolgens stond uit die nieuwe leden een nieuwe voorzitter op en last but not least werd opnieuw een ledenvergadering georganiseerd. Niet dat het Kernbestuurwas uitgeblust, maar eenvoudig weg omdat de ledenvergaderingen de laatste jaren geen geïnteresseerden meer aantrok bleven die vergaderingen uit.

 

Opnieuw een ledenvergadering dus op vrijdagavond 24 april in de vertrouwde parochiezaal achter de kerk van Doorslaar, een Lokers gehucht. Op de agendainteressante onderwerpen vertolkt door onze Vlaamse Aviornis-voorzitter Willy Tieleman.

 

Ruim 20 geïnteresseerden kwamen op de toelichting afen werden wegwijs gemaakt in complexe regelgeving omtrent ‘invasieve uitheemse soorten - zoals de rosse stekelstaarteend, beter gekend onder de naam ‘ruddy duck’ -  die op termijn niet meer door liefhebber zullen mogen gehouden worden. Ook cites vogels van bijlage B kwamen aan bod.

 

Na een korte pauze, opgefrist met een vrijblijvend drankje naar keuze, rondde Willy zijngesmaakte uiteenzetting af met een verslag, geput uit eigen reiservaring, over Ecuador en de Galapagos eilanden.

 

Deze nieuwe poging om leden te motiveren om aan de Kern-activiteiten deel te nemen zal quasi zonder twijfel geëvalueerd worden in een eerstvolgende bestuursvergadering.

 

Eugène De Witte

 

Wandeling Kalkense Meersen op 15 februari 2015

De Kern Oost-Vlaanderen wandelt het jaar in

Wandelen, (water)-vogels spotten, afronden in een oerdegelijk restaurantje; dé activiteiten van een vroege lentedag in putje winter.

15 februari was zo’n dag waarmee de Kern O-Vl het jaar 2015 succesvol mocht inzetten.

In totaal 32 wandelaars in spe, vogelliefhebbers met hun eega’s, verwanten en enkele vrienden,  maakten rond 10 uur hun opwachting onder de kerktoren van het landelijke dorp Kalken. Samen met een baasje met drie hondjes aan de leiband vormden zij zowat het sobere kleurenpalet tegen de achtergrond van een kerkmuur op een overigens noghelemaal verlaten parking. 

Tom, onze penningmeester en duidelijk welbekend met die omgeving, zou ons langsheen het 8 km lange traject begeleiden doorheen de Kalkense Meersen.

Enkele smienten, slechts te duiden door hen die een verrekijker rijk waren en enkele concentraties grazende grauwe ganzen en kolganzen vormden de enige levende wezens in de weidse vlakte die voor ons lag.

De tocht verliep over verharde smalle paden die we af en toe moesten delen met bikers en ook met enkele auto’s die daar eigenlijk niet thuis hoorden. 

We hadden de temperatuur duidelijk fout ingeschat;  handschoenen betekenden eerder een last en los geknoopte jassen waren helemaal geen uitzondering.

Blijde gezichten en ontspannen deelnemers, hoe kon het ook anders bij een dergelijk lenteweer. 

Rond 12 uur zat de tocht er op, werd van schoeisel gewisseld en restte ons enkel de straat over te steken naar een lokaal restaurant toe. 

Met zo een lenteweertje kon de dag al niet meer stuk; maar wat ons hier wachtte was buiten alle verwachtingen en als het ware een bezegeling van deze aangename trip.

Wij kwamen terecht in een restaurant, achteraf beschouw een ster waard, maar ook met uitbaters die perfect konden inspelen op de psyche van hun cliënteel.

Zo werd onze vereniging bij het betreden van het etablissement via een pancarte aan de ingang een gepersonaliseerde welkom geheten; achteraf bij het verlaten ervan via dezelfde pancarte een soortgelijk bedankje voor ons bezoek. Je moet er maar aan denken, maar het doet wel iets met een mens. 

Een modern ingerichte ruimte entwee ronde en een ovale tafel waren meer dan voldoende om 32 wandelaars comfortabel te laten aanzitten. Geen ‘derden’ om ons heen die het ‘socialiseren’ in de weg konden staan.

Patrick Redant, onze ‘nieuwbakken’ voorzitter doorstond zijn vuurproef glansrijk. Zijn inleiding was ‘to the point’ en tezelfdertijd informatief.

Het aperitief werd ons door Aviornis aangeboden en wat volgde was een overheerlijke maaltijd. zie menu

Quasi 4 uren tafelen zonder een zweem van verveling,…dat spreekt boekdelen. 

Eugène De Witte


Wandeling Molsbroek 2 maart 2014


De Regionale Kern O-Vl. wandelt de lente in !

Zondag 2 maart; wat een meevaller ! Niet alleen karnaval beleefde een fantastische dag. Ook zij die hadden deel genomen aan een wandeling in het natuurreservaat het Molsbroek in Lokeren, gevolgd door een etentje in een brasserie in de buurt, genoten ruimschoots van wat de nog prille lente al te bieden had.


En meteen is de toon gezet : wandelen én de voeten onder tafel schuiven.

Een succesformule sinds enkele jaren : ’s morgens een dosis zuivere lucht en ’s middags genieten van een deugddoende maaltijd.


Ze waren om 9.30 uur welgeteld met eenendertig op de afspraak aan het ontmoetingscentrum van het Molsbroek.

Rijpafzetting op de houten toegangstrappen tot dit centrum verraadden lichte nachtelijke vrieskou.

In de gezellige warmte van die kleine ontmoetingsruimte leidde een gids de wandeling in. Die trip zou na  4 à 5 km via een geasfalteerd  kronkelig  pad terug aan dit vertrekpunt eindigen.


Met die summiere informatie in het achterhoofd werd de tocht aangevat. Het was nog koel. De eerste zonnestralen deden het rimpelloos wateroppervlak schitteren, terwijl honderden meeuwenpaartjes hun hels ochtendprogramma afwerkten. Volgens de gids zou dat getal nog aangroeien tot ongeveer 1800 broedparen.

Zij waren dus met velen, maar zij waarvoor de verwachtingen hoog gespannen waren en de verrekijkers werden meegebracht, lieten zich quasi niet zien of waren door het voorbije bizarre winterweer alweer vertrokken naar noordelijker gelegen broedplaatsen.

In zekere zin pech dus. Maar deze ene lentedag tussen zo vele regendagen in, maakte veel goed.

Karnaval bemoeilijkte onze rit naar de brasserie. Verschillende straten en wegen waren afgesloten voor het verkeer zodat een vrij lang ‘ommetje’ moest gemaakt worden.

Daar waren de wandelaars om 13 uur te gast voor het weekendmenu.

Onnodig te zeggen dat die smaakte na zo’n verfrissende tocht doorheen dit moerasrijk natuurreservaat.

Een tevreden bestuur, maar vooral tevreden wandelaars. Meer moet dat niet zijn.


Eugène De Witte


Verslag wandeling

REGIONALE KERN OOST-VLAANDEREN

 

Om de moed erbij te verliezen !

Uit pure frustratie er even het verslag van de wandeling van vorig jaar op nagelezen. We schreven toen :  5 februari, een berenkoude dag, een sneeuwlandschap en verrassend sneeuwvrije toegangswegen tot een gehucht…’ (einde citaat)

 

Het zou de organisatoren niet meer overkomen. Volgend jaar zouden we de vogeltjes horen fluiten…, terrasjes weer… het zou lente zijn. Bijgevolg werd de wandeling gepland op 24 maart 2013.

Hadden we het belerend vingertje van de wetenschappers maar au sérieux genomen  en er rekening mee gehouden dat de opwarming van de aarde ons parten zou kunnen spelen…of je kunt het ook zo zien : ‘Wie gelooft die mensen nog ?’

 

Hoe dan ook, die eerste zondagmorgen van de astronomische lente, één wit tapijt zover het oog reiken kon.

Met een bang hart en in het kielzog van strooiwagens reed ondergetekende naar het ‘Osbroek’ toe; een natuurpark, vele hectaren groot, aan de rand van de stad Aalst.

Vanaf 10 uur zou een gids ons begeleiden doorheen dit domein. Vervolgens zouden we in de onmiddellijke omgeving de inwendige mens versterken.

Een formule die vorig jaar de eerste keer werd uit geprobeerd en die blijkbaar een succesformule aan het worden is. Want : elke vogelliefhebber kon vrij aan de wandeling deelnemen; alleen zij die ook van de warme maaltijd wilden gebruik maken moesten zich vooraf inschrijven. Wat bleek ? 31 ingeschreven deelnemers; zoveel hadden we er op de jaarlijkse wandeling nog nooit geteld.

 

De vrees dat er velen verstek zouden laten gaan bleek totaal ongegrond. Drieëntwintig ‘dapperen’ trotseerden de barre weersomstandigheden en namen effectief aan de tocht deel, terwijl de resterende acht achteraf aan de warme maaltijd mee aanschoven.

Het weze deze laatsten vergeven’ , en bovendien hebben zij eigenlijk ook niet veel gemist.

Vogels - behoudens enkele mezen en bosduiven – hebben we niet gezien. Onze gids - een gepensioneerde vrouwelijke leerkracht – deed nochtans haar uiterste best om ons over bomen en struiken iets bij te brengen. Info over plantjes moest zij inslikken… die zaten weggedoken onder het sneeuwtapijt.

Een ijzige wind ging in de open vlakte door merg en been en onttrok vaak de woorden van de gids aan het oor van velen.

Twee uren heeft die tocht geduurd; twee uren zonder morren met het uitzicht op die ultieme warme maaltijd.

En, smaken dat hij deed !

 

Eugène De Witte


Ruilbeurs 2012

REGIONALE  KERN  OOST- VLAANDEREN

 

9 september 2012,  ruilbeurs – Andermaal een drukke bedoening in de bloemenserres achter het regionaal welbekende ’t Neerhof in Eksaarde/Lokeren.

 

Deze keer geen regen zoals de laatste jaren, maar een hoogzomerdag in september met een zon die vooral in de vroege namiddag ongenadig vogels en hun baasjes op de proef stelde.

 

Niettegenstaande de ruime bekendmaking - de verkoopruimte is slechts vanaf 8 uur toegankelijk voor verkopende liefhebbers – maakten al verschillende van hen ruim vooraf hun opwachting. Tevergeefs natuurlijk want de spreekwoordelijke deuren werden pas op het gestelde uur geopend.

 

Vermits er aanzienlijk meer inschrijvingen voor watervogels waren dan in 2011 was de rij met het aantal opgestelde hokken aanzienlijk langer geworden.

.

Vorig jaar werd schade veroorzaakt door een liefhebber die onbezonnen een ontsnapte vogel probeerde terug te vangen en daarbij heel wat planten had beschadigd.

Achteraf kon de bloemist er niet mee lachen en had de organisatoren duidelijk gemaakt dat een dergelijk voorval niet vatbaar was voor herhaling.

Bijgevolg werden de hokken dit jaar op een zodanige wijze opgesteld dat een ontsnapte vogel gemakkelijker kon gerecupereerd worden.

En toch is een systeem nooit waterdicht, want ook gedurende deze beurs ontsnapte een eend die tussen de azalea’s verdween. De vogeleigenaar moest een halt toegeroepen worden opdat het voorval van vorig jaar zich niet zou herhalen.

 

Dit fiatdivers kon het succes van deze beurs echter niet bederven : Veel aangeboden vogels en niet minder afnemers voor hoofdzakelijk watervogels. Op bepaalde momenten was het drummen geblazen voor die kooien.

Fazanten en patrijzen waren dan weer in mindere mate aanwezig.

Elk jaar opnieuw daalt in de regio Oost-Vlaanderen de populariteit van deze vogels.

 

Zo de toeloop bij momenten in de voormiddag overdonderend was, zo rustig werd het na het middaguur.

Nog weinig bezoekers daagden op en verschillende verkopers namen het zekere voor het onzekere en brachten hun niet verkochte vogels over naar koelere oorden.

 

Andermaal een geslaagde beurs die de jaarlijks weerkerende onbaatzuchtige inspanning van de bestuurleden voor de organisatie, het transport en opzetten en afbreken van de kooien ruim heeft goedgemaakt.

 

Verslag : Eugène De Witte