Sarkidiornis m. sylvicola

Sarkidiornis m. sylvicola

Nederlands: Zuid-Amerikaanse knobbelpronkeend

Engels: Knob-billed Duck

Frans: Sarcidiorne sylvicole           

Duits: Höckerglanzente           

Spaans: Pato Crestudo  


Taxonomische status

Soort status: full species

Ondersoorten: - sarkidiornis m. melanotos

                      - sarkidiornis m. sylvicola 

TSN: 714755


Verspreidingsgebied en ondersoorten

Tropisch Zuid-Amerika van Colombia tot het noorden van Agentinië.

 


 


Beschrijving

Deze ondersoort is wat kleiner dan de nominaatvorm. De flanken van de woerden zijn glimmend zwart, die van de vrouwtje donkergrijs.


Biotoop en voedsel

Deze eend komd meestal voor langs water in open bosland eerder dan in geheel door bomen ingesloten water. De groottste aantallen zijn te vinden in door grasland omgeven plassen of meren in savanneachtig gebied. Eveneens langs grotere rivieren treft me ze aan maar toch minder op grotere meren.


Gedrag

Knobbelpronkeenden kunnen best appart worden gehouden!

In het wild:

Tijdens het broedseizoen treft men deze eenden aan per paar, een woerd met meerdere eenden, een groep van meerdere woerden en eenden en ook soms solitaire vogels. De paarbinding tussen woerd en eens is uiterst beperkt. Buiten het broedseizoen worden ook geregeld tamelijk grote groepen waargenomen.


Statuut

Minste zorg


Bijzonderheden

Orde: Anseriformes

Familie: Anatidae

Genus: Sarkidiornis

Status in de natuur: minste zorg

WOERD

Eclipskleed: neen

Lengte: 56-70 cm

Geslachtsrijp: 2 jaar

EEND

Lengte: 56-70 cm

Geslachtsrijp: 2 jaar

Legperiode: maart-april

Broedgewoonte: grond-holenbroeder

Ei

Afm. bxh (mm x mm): ?

Kleur: ?

Textuur: ?

Aantal/nest: 8-12

Broedduur: 28-30d

nalegsel:

Vliegvlug: 9 weken

Klimaat:

Ringmaat: 12 mm

Cites vogel: neen

Europese vogel: neen


Kweekverslag

Door J. Lampe

 

Sinds 1999 zijn we in het bezit van deze toch wel mooie eenden. We bezitten een woerd en 2 eendenen deze zijn gehuisvest met een 15 tal andere eendensoorten. In 2000 konden we meermaals paringen vaststellen en een poosje later legden beide eenden in één en dezelfde nestkast. Met spanning kijk je dan steeds uit naar hoe het verder zal verlopen. Toen er zo'n 20 eieren waren gelegd, ging één van de eenden tot broeden over. Helaas ging het na 8 dagen al mis omdat de broedende eend iedere keer bij het verlaten van de nest door de woerd zeer tegen haar zin tot paren gedwongen werd. Dit was door het vrouwtje niet te harden en we hebben het een paar dagen aangezien tot de eend niet meer op de nest ging.

De eieren werden weggehaald en 10 eieren daarvan werden in een kleine broedmachine gelegd waarvan er na ongeveer 30 dagen 3 kuikens werden geboren. De opfok verliep zonder problemen en toen ze bijna volgroeid waren, kon je duidelijk aan het grootteverschil merken dat het 2 woerden en een eend waren.4

In 2001 herhaalde zich het gebeuren van 2000 en legden beide eenden weer in dezelfde nestkast. Toen er 15 eierengelegd waren, heb ik door middel van gaas een stuk van het eendenperk afgesloten zodat de eenden afzonderlijk zaten en de woerd willens nillens bij de overige eenden moest verblijven. Een eend ging tot broeden over. We lieten alles zijn natuurlijke gang gaan en na een 30tal dagen broeden liep de eend druk doende en piepend rond de nestkast. We konden de kuikens horen maar ze kwamen niet uit de nestkast en dat was een geluk want het was die dag barslecht weer.

De volgende morgen moesten we even winkelen. Er was bij vertrek nog geen beweging in en om het nest. Dus maar vlug boodschappen doen. Een half uur later waren we terug en konden we onze ogen niet geloven. Zoveel eendjes liepen toen rond met hun moeder. Om precies te zijn: het waren er 17. We hebben echter niet de gelegenheid om ze bij de moeder te laten opgroeien. Ze werden dus vlug gevangen en in 3 opfokbakken geplaatst. Het zijn heel gemakkelijke eendjes en groeien ook als kool. Alle kuikens werden volwassen en het bleken 8 woerden en 9 eenden te zijn.

En nu maar afwachten hoe het dit jaar zal zijn.

Tot slot wil ik nog wat vertellen over de paring van deze knobbelpronkeenden. Het gaat er immers iets anders aan toe dan bij de andere eenden. De eenden bieden zich niet aan door met uitgestrekte hals plat op het water te gaan liggen. Daarom is het geraden een klein deel van het perk af te sluiten als men merkt dat de woerd paringsdrang heeft. Hij moet anders te veel moeite doen om de vrouwtjes te pakken te krijgen.

Ik hoop dat er wat meer belangstelling komt voor deze in sierwatervogelcollecties zeldzaam voorkomende maar prachtige eend.