Verslag wandeling 24 maart 2013

Om de moed erbij te verliezen ! Uit pure frustratie er even het verslag van de wandeling van vorig jaar op nagelezen. We schreven toen :  ‘5 februari, een berenkoude dag, een sneeuwlandschap en verrassend sneeuwvrije toegangswegen tot een gehucht…’ (einde citaat) Het zou de organisatoren niet meer overkomen. Volgend jaar zouden we de vogeltjes horen fluiten…, terrasjes weer… het zou lente zijn. Bijgevolg werd de wandeling gepland op 24 maart 2013. Hadden we het belerend vingertje van de wetenschappers maar au sérieux genomen  en er rekening mee gehouden dat de opwarming van de aarde ons parten zou kunnen spelen…of je kunt het ook zo zien : ‘Wie gelooft die mensen nog ?’ Hoe dan ook, die eerste zondagmorgen van de astronomische lente, één wit tapijt zover het oog reiken kon. Met een bang hart en in het kielzog van strooiwagens reed ondergetekende naar het ‘Osbroek’ toe; een natuurpark, vele hectaren groot, aan de rand van de stad Aalst. Vanaf 10 uur zou een gids ons begeleiden doorheen dit domein. Vervolgens zouden we in de onmiddellijke omgeving de inwendige mens versterken. Een formule die vorig jaar de eerste keer werd uit geprobeerd en die blijkbaar een succesformule aan het worden is. Want : elke vogelliefhebber kon vrij aan de wandeling deelnemen; alleen zij die ook van de warme maaltijd wilden gebruik maken moesten zich vooraf inschrijven. Wat bleek ? 31 ingeschreven deelnemers; zoveel hadden we er op de jaarlijkse wandeling nog nooit geteld. De vrees dat er velen verstek zouden laten gaan bleek totaal ongegrond. Drieëntwintig ‘dapperen’ trotseerden de barre weersomstandigheden en namen effectief aan de tocht deel, terwijl de resterende acht achteraf aan de warme maaltijd mee aanschoven. ‘Het weze deze laatsten vergeven’ , en bovendien hebben zij eigenlijk ook niet veel gemist. Vogels - behoudens enkele mezen en bosduiven – hebben we niet gezien. Onze gids - een gepensioneerde vrouwelijke leerkracht – deed nochtans haar uiterste best om ons over bomen en struiken iets bij te brengen. Info over plantjes moest zij inslikken… die zaten weggedoken onder het sneeuwtapijt. Een ijzige wind ging in de open vlakte door merg en been en onttrok vaak de woorden van de gids aan het oor van velen. Twee uren heeft die tocht geduurd; twee uren zonder morren met het uitzicht op die ultieme warme maaltijd. En, smaken dat hij deed !

Eugène De Witte

Posted on December 15, 2018 and filed under verslagen Oost-vlaanderen.